„— Niech Wasza Królewska Mość nie płacze i zechce zrozumieć!
— O, jakże dobrze to rozumiem! Aż za dobrze! — mówiła dalej królowa. — A więc ja, królowa, która się urodziła jako panująca nad dwudziestoma pięcioma milionami ludzi, ja mam starać się zrozumieć, gdy dwadzieścia pięć milionów ludzi, stworzonych, by mi podlegać, zbuntowało się i zabija moich przyjaciół O, nie! Ja nigdy nie będę w stanie tego zrozumieć!
— A jednak Wasza Królewska Mość musi to zrozumieć. Owi ludzie, którzy przyszli na świat, by słuchać jej rozkazów, znienawidzili ją. Uległość już stała się dla nich ciężarem, a zanim nabiorą dość siły, by móc rozszarpać Waszą Królewską Mość, ci ludzie ostrzą swe wygłodniałe zęby i pożrą na razie ulubieńców królowej, dla których żywią jeszcze większą nienawiść niż do Waszej Królewskiej Mości.
— I może znajduje pan, panie filozofie, że oni mają słuszność — zawołała królowa wyniośle. Oczy jej płonęły, a nozdrza rozdęły się. f
— Niestety, Wasza Królewska Mość, słuszność jest po stronie tych ludzi — odrzekł hrabia możliwie jak najłagodniej. — Kiedy odbywam spacer po bulwarach w mym powozie zaprzężonym w angielskie rumaki, kiedy mam na sobie frak haftowany złotem, a moja wygalowana służba ma na sobie tyle srebra, że wystarczyłoby go na utrzymanie trzech rodzin, wtedy ten lud, tych dwadzieścia pięć milionów wygłodzonych ludzi zadaje sobie pytanie jaką korzyść mają ze mnie, który, jestem przecież takim samym jak oni człowiekiem.“(12)