„— Panie szanowny! — zauważył nagle postać Leona Wachickiego, postać nader wyróżniającą się śród zwyczajnych bywalców lunaparku, co łatwo sobie wyobrazić. — Za jedną złotóweczkie! Przepowiem, co pana czeka w najbliższych dniach. To żadne czary, to naukowe zjawisko, które nauka tłumaczy!
Leon dał mu dwa złote, by dowiedzieć się, że powinien bardzo zważać na siebie, gdyż czeka go jakaś strata. — Zgubisz, pan szanowny, coś, i to przez kobietę. Daj pan jeszcze złotóweczkie, to powiem, jak ona wygląda. — I przymknąwszy oczy brodacz jął dziwnie wymachiwać przed sobą dłonią, na której też błyszczało zielone szkiełko. Prawdopodobnie te pasy znaczyły, że zapada w trans.
— To jenerałowa! — zakrzyknął wysokim falsetem. — Uważaj, pan szanowny, na starą jenerałowa!
Na widowni zaszemrano z podziwem. Wyrzekłszy jak zawsze swoje — cha! — Leon wyszedł z bałaganu. Na werandzie knajpy usiadł w samym rogu. Przyniesiono mu czystej i sałatkę. Zza szeleszczącej na wietrze ruchomej firanki z listków wina wciąż dolatywały wrzaski. Pod sufitem werandy słabo mżyła żarówka. Wszystko to. miało swój urok, szarm — owszem. Ale zarówno jak i w podróży po Wiśle, "z jej slowiczym akompaniamentem — czegoś w tym wszystkim Leonowi brakowało. Było to zanadto swojskie, nic i nikt. w otoczeniu takim nie dawał mu słowa honoru, że oto lada chwila stanie się coś... Zresztą et! co mogło się tu stać. Ewentualna przejażdżka kolejką powietrzną, grubiańskie potrącenie kogoś podchmielonego...“(5)