„— Wskaż go, wskaż go mi natychmiast!
— Najjaśniejszy Panie, odbądź sąd królewski.
— Ba! I nowy kłopot — rzekł król. — Sąd królewski! Czy zastanowiłaś się, hrabino, nad tym Toż to jakby rewolucja.
— To jest środek powiedzenia w oczy buntownikom, że jesteś panem. Wiesz przecież, Najjaśniejszy Panie, że kiedy król w taki sposób objawia swoją wolę, to on tylko ma prawo mówić, inni muszą milczeć. Kiedy powiesz im „Ja tak chcę", opuszczą głowy...
— Trzeba przyznać — rzekła hrabina Dubarry — że myśl jest olśniewająca.
— Być może — odparł Ludwik XV — ale nie jest dobra.
— Byłoby to jednak niezwykle piękne — podjęła ponownie pani Dubarry z zapałem — orszak, szlachta, parowie, ruda wojenna króla, potem ogromne tłumy ludu i łoże sprawiedliwości, które tworzy pięć poduszek w lilie złotem haftowane... Piękna to byłaby ceremonia.
— Tak myślisz — rzekł król, zachwiany nieco w swoim przekonaniu.
— I wspaniały strój królewski płaszcz podbity gronostajami, korona z diamentami, złote berło, cały ten blask i przepych, który przystoi wzniosłemu i pięknemu obliczu. Och, jakbyś jaśniał wielkością, Najjaśniejszy Panie!
— Bardzo już dawno nie widziano sądu królewskiego — stwierdził z udaną obojętnością Ludwik XV.“(15)