„Lecz p. Fleming zapytał, czy nie znajdowało się na kurytarzu ogłoszenie, nakazujące gościom kłaść się do łóżka o godzinie dziesiątej
Tak, wisiało z pewnością. Wisiały tam ogłoszenia o wszystkiem na świecie.
Pan Fleming roześmiał się tedy i rzekł, że ona chyba ducha zeń wygoni. Sapał z trudnością, chwytał się za pierś i pokasływał.
Usiedli i odpoczęli.
I to jest jedną z zakazanych mu rzeczy, oświadczył. I to także
Tak. Zarówno zbyt pośpieszne chodzenie, które go przyprawia o kaszel, jak i siedzenie dla wypoczynku.
— Wszystko wzbronione, — rzekła, jakby sama do siebie. Poczem objaśniła, że ogłoszenie na kurytarzu wywieszono tylko dla bezsennych starców. Nie odnosiło się to do nich, do młodzieży.
Podniosła się i znów poszli. Udali się w stronę hali Torahuzą i przyglądali się maleńkiej zagrodzie Daniela i maleńkim chatom. Cicho tu było, ani p6a jednego, ani dymu z komina na dachu, ludzie snać spali, bydło w oborach snać spało.
— Pomyśl pan, i tu żyją ludzie! — oświadczyła panna w zamyśleniu.
— Tak. I kto wie, czy nie żyją tu nawet szczęśliwie, — oświadczył p. Fleming.
Panna podeszła bliżej, aby w półmroku przyjrzeć się dokładniej niemalowane ciosane ściany, żadnych firanek w okienkach, na każdem domostwie dach torfowy — dlaczego nie zawiesili białych firanek nawet w nowej izbie Wcale zresztą ładnie wygląda ze swemi trzema oknami. Tego rodzaju ludzie nie umieją umilić sobie domu.“(14)