„Nikt nie miał odwagi odpowiedzieć na pytanie panny Lizzie. Trwała cisza, wśród której słychać było jedynie głośne postękiwanie Locha Morrisona.
— Czy to która z sierot zasłabła — dowiadywała się panna Lizzie. Potem dodała znacznie głośniejszym tonem — Ale co on z nią wyrabia Niech w tej chwili przestanie!
Dziewczęta morgańskie otoczyły panią Stark wianuszkiem i zaczęły czepiać się jej szerokiej spódnicy.
— A idźcież! — krzyknęła. — Dobrze wiecie, że mam kiepskie serce. Czy to Jinny Love
— Daj mi spokój, mamo! — odkrzyknęła Jinny Love, nie przestając wymachiwać ręcznikiem.
Panna Lizzie Stark wparła ręce w ramiona Niny i potrząsnęła nią. — Jinny Love! — wrzasnęła. — Marsz tu do mnie, ale to zaraz! Loch Morrison, zejdź, natychmiast ze stołu! Jak ci nie wstyd
Pierwsza zaczęła płakać panna Moody. Przyciskając do piersi ręcznik kąpielowy, podeszła do panny Lizzie, zalewając się potokiem łez.
— To jest nasz ratownik, droga panno Lizzie, czy pani zapomniała! To nasz harcerz. O, Boże, jak to dobrze, że pani przyszła. On ją cuci już od dłuższego czasu i nic. Niech pani lepiej stanie w cieniu.
— Harcerz Harcerz! Ale to nic. Powinien się... powinien się... Ach, dajcie spokój, nie mogę na to patrzeć...“(7)