„Tak więc raz jeszcze potwierdziły się moje obawy, dotyczące VII korpusu. Jakże inaczej wyglądałoby nasze położenie, gdyby 38 rezerwowa DP wykonała swe zadanie i gdybyśmy zgodnie z planem mogli jeszcze tej nocy odejść całością sił za Wereszycę. Straż tylna pozostawiona w Janowie zdołałaby wówczas bez większych trudności zapewnić nam swobodę ruchów, potrzebną do wykonania ostatecznego i decydującego natarcia na siły niemieckie oblegające Lwów.
Trzeba było jednak odrzucić wszelkie „jeśli" i „gdyby" oraz powrócić z krainy marzeń w strefę twardej i surowej rzeczywistości.
Uprzedziłem pułkownika PrugaraKetlinga, że następnej nocy osią dalszego marszu dywizji będzie kierunek na Lelechówkę, Stawki, Łozinę i dalej w stronę Brzuchowic. Wyrażając moją głęboką troskę o odcinek północny dywizji, a zwłaszcza o jej prawe skrzydło wiszące w powietrzu, podkreśliłem potrzebę umieszczenia części dywizyjnego odwodu w rejonie „Trzy Kopce" oraz mocnego zamknięcia drogi leśnej na Starzyska. Tędy bowiem przeskrzydlające uderzenie niemieckie mogło dotrzeć do przepraw przez Wereszycę, odcinając nam drogę na wschód. Ze swej strony obiecałem pułkownikowi PrugarowiKetlingowi, że skoro tylko zdołam z nadchodzących oddziałów 38 rezerwowej DP odtworzyć odwody, obsadzę nimi bezzwłocznie przeprawy w Janowie i Lelechówce oraz postaram się wzmocnić obronę rejonu „Trzy Kopce".“(1)