„Ucieszyli się z tej obietnicy i to im pomogło pohamować niecierpliwość. Na koniec Tess wystukał resztę popiołu z fajki i flegmatycznym krokiem ruszył na przeciwległy brzeg strumienia. Musieli dostosować się do jego marszu i wydało się im, że godzina minęła, nim doszli do celu. Tess w skupieniu oglądał płytkie jamki. Kazał brać próbki gruntu z jednej, drugiej, trzeciej... Zwijali się jak na wyścigach, biegając do strumienia i z powrotem, a Długowłosy ciągle milczał, coś tam rozważał, potem ruszył powoli zygzakiem, od dziury do dziury, i znowu kazał przemywać po garści ziemi to stąd, to stamtąd. Tak dotarli najwyżej, do ostatnich śladów kopania. Tess zatrzymał się i spoglądał w dół, ku wodzie. Potem odwrócił się, by obserwować stok góry.
— No i co — zniecierpliwił się Abel.
— Dobra jest. Zauważyliście, jak zmienia się ilość złota w każdej dziurze
Nie zauważyli. Roześmiał się.
— Ech, ludzie, ludzie! Co byście beze mnie poczęli Nie zauważyli! Przez tyle dni! A ja już wiem i jutro pokażę, gdzie macie szukać.
— Dlaczego jutro — zniecierpliwił się Abel.
— Bo jak wam powiem dziś, gotowiście nawet w niedzielę kopać, a należy się wam odpoczynek. Zapamiętajcie sobie kto szybko kopie, tego szybko zakopią! No, kto ze mną idzie do saloonu Słyszycie, jak tam śpiewają Custer City budzi się do życia. Na całe dwa dni.“(11)